Category Archive for: Reisverslagen

29 november, eindbedrag bekend

by Zwinkels

We hebben het maar meteen even uitgerekend

Ons eindbedrag is 9.145 euro!!!! en niet te vergeten de gereedschapskisten 7 stuks a 125 euro per stuk, oftewel, we zitten over de 10.000,– euro. Wat ze daar allemaal mee kunnen doen in Gambia. ……..we zijn er stil van. Super trots en blij dat we dit hebben mogen doen!

Nogmaals heel veel dank aan iedereen die dit mee mogelijk heeft gemaakt!!



28 november, BEDANKT iedereen!!!

by Zwinkels

Om 00.00 uur op gestaan en alles klaar gemaakt voor vertrek. Collega’s opgehaald bij hun hotel en met de gemeenschappelijke taxi ongeveer drie kwartier gereden naar het vliegveld, ook nu weer via diverse checkpoints. Drie uurtjes wachten en om 04.30 vertrek naar Casablanca. Daar zouden we vier uur moeten wachten. Maar die vier uur hadden we hard nodig om het de lokale autoriteiten naar de zin te maken, zal ik maar zeggen. Dit kwam omdat we twee afzonderlijke tickets bij twee verschillende vliegmaatschappijen hadden gekocht. eerst met Air Maroc naar Casablanca en vervolgens met Iberia, via Madrid naar Amsterdam. We mochten niet door immigration heen, omdat we geen nieuwe boardingcard voor Madrid hadden. En om die boardingcard te halen, moesten we nu juist door immigration heen. Toen we na 1,5 uur eindelijk verder konden, bleek onze bagage (uiteraard) niet meer op de band te liggen en toen die na 2 uur overredingskracht en (on)geduld terecht was moesten we weer het vliegveld zien op te komen. Dit is de korte versie. Het leek op de film van Tom Hanks “lost in translation ” Toen naar Madrid en ook daar nog 5 uurtjes wachten en nog drie uurtjes vliegen. Eindelijk in Nederland. We worden opgehaald met de finishvlag en een spandoek en CHAMPAGNE!!

De komende dagen moeten we nog wat formaliteiten in Nederland afhandelen, zoals de kentekenplaten en kentekenbewijzen inleveren bij de RDW ( anders blijft je eeuwig wegenbelasting betalen),en de verzekeringen opzeggen. Ook nog even de tijd nemen om onze rugzakken en koffers leeg te schudden en (vooral) onze hoofden ook. En dan eindelijk eens goed kijken wat we nu eigenlijk allemaal gefotografeerd en gefilmd hebben.

Afstand: We hebben berekend dat we per auto ongeveer 8000 kilometer afgelegd hebben, dus de twee auto’s hebben samen 16.000 kilometer, met een van ons aan het stuur geploeterd over (soms) onbegaanbaar terrein, er waren veel stukken waar we ons doorheen geworsteld hebben. Maar….niet 1 kapotte band gehad. 

De Daltons: Toen we ongeveer een week onderweg waren, kreeg ik een sms waarin iemand me vroeg hoe het met de Daltons ging. Ik vroeg: Daltons? Ja dat zijn toch ook vier broers, doet me een beetje aan jullie denken was het antwoord…. Niet echt een compliment. Als hij het nou over de vier musketiers had gehad, of zo, maar dat klopt dan weer niet want dat zijn er maar drie. Twee dagen daarna waaide er tijdens de reparatie van de Isuzu een grote lege snoepzak, A4 formaat, tegen onze auto met daarop de afbeelding van de Daltons. We keken elkaar aan…..Oke dat is dan zeker een “teken van boven”.  Zo gaat dat met bijnamen die verzin je zelf niet dat doen anderen voor je. Maar wie is dan Averell ? en wie is Joe?

img_6495

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

Tot Slot: We willen jullie allemaal ontzettend bedanken voor jullie steun, support en donaties, maar ook de aandacht, reacties, comments op de site en per sms op onze verhalen. Dat maakte dat we ook soms laat in de nacht toch nog een even, in het donker met een zaklamp erbij , een verslagje maakten.

Door het slechte (of geen) internet zijn veel foto’s niet bij de stukjes gekomen. Dat maken we komende week in orde, dus kijk volgende week nog maar eens.

Dan weten we ook precies het eindbedrag wat de donaties in combinatie met de auto’s opgeleverd hebben en waar we de Stichting Hand to Hand blij mee gaan maken. Iedere cent is daar zo hard nodig!!

Een bijzondere dank aan de familie Rensen uit Naarden die ons de geweldige Isuzu Trooper geschonken heeft. Dat heeft onze inzet een enorme extra impuls gegeven. Hij was de held van de tocht en maakte het ons keer op keer mogelijk om menigeen uit een benarde positie te bevrijden. Hij leverde op de veiling het op een na hoogste bedrag op. Onze mede challengerijders zeiden later, die ISUZU was veruit de beste auto………!!!!! 

Groeten Kees, Ton, John en Frans.



27 november, de veiling!!!

by Zwinkels

Ready to go!! 07.00 uur opstaan en geen tijd voor ontbijt. We hadden gisteravond laat nog wat dingen bedacht om het deze ochtend zo soepel mogelijk te kunnen laten verlopen. Nog even het water- en het oliepeil en remvloeistof nagelopen. Luchtfilters uitgeklopt, want gisteravond rookte hij wel een beetje. En zelf nog even een douche genomen en geschoren, want we willen er niet uit zien als 2e hands autohandelaren. (Wat we natuurlijk wel zijn)

Vanaf ons appartement zijn we direct naar de verzamelplaats gereden en na een snelle kop koffie vertrekken we in colonne naar de parkeerplaats van het stadion, waar de veiling is. Daar zijn we om 09.00 uur en dan kunnen potentiële kopers de auto’s bekijken tot 10.00 uur. Ton staat bij de Isuzu en Frans bij de Volvo. De opkomst is in eerste instantie matig. Maar we houden ons verkooppraatje met de voors- en tegens van de auto’s. We vermelden ook de gebreken van de Volvo (zie je wel dat we geen autoverkopers zijn.) We halen wel onze kentekenplaten er af, want die moeten we bij de Rijksdienst voor Wegverkeer in Nederland met het kentekenbewijs inleveren. Dit met een vrijwaringsbewijs dat we hier moeten ontvangen.

Dan wordt het drukker en drukker en komt er een soort politie om te zorgen dat alles ordentelijk  verloopt. Kennelijk zien meer mensen hier een boterham in, want er verschijnen ook drank- en fruitverkopers(sters) en bedelaars. Dan begint de veiling en de beginbedragen zijn niet slecht. De Volvo is als 14e aan de beurt  en de Isuzu als 15e.

Wanneer we de Volvo naar het podium willen rijden start hij niet! Dat kan niet. We hebben hem de afgelopen weken honderden keren gestart. Er hebben diverse dingen aan gemankeerd, maar starten heeft hij altijd gedaan. Nog een keer proberen en nog een keer. Ik krijg de vlekken in mijn nek! Dan bedenk ik dat het mogelijk de afstandsbediening is, die we eigenlijk nooit gebruiken, maar die we aan een van de geïnteresseerden hebben laten zien. Daarmee is er een soort startonderbreker ingeschakeld. En dat is het inderdaad. Nu start hij weer als vanouds. Wij hebben de reserveonderdelen, jerrycans en van alles uitgespreid. Behalve de veilingmeester, mag je ook zelf een praatje houden om je auto aan te prijzen. Dat willen we wel en doen we ook. Het is bijna net zo spannend als in de woestijn en uiteindelijk brengt de Volvo 91.000 op. Dat is zo’n 1900 euro.

Bij de Isuzu zijn er een aantal geïnteresseerden die hem willen hebben en vanaf de inzet gaat het met 1000 naar boven. Na tien minuten eindigt het op 183.000 voor onze Isuzu Trooper, oftewel 3800 euro!! We zijn ontzettend blij. We krijgen een vrijwaringsbewijs van de Volvo met chassis-nummer en dergelijke, maar voor de Isuzu is die niet aanwezig en die moet vandaag  (op zondag dus) nog door iemand gemaakt worden.

We spreken af waar we zullen zijn tot 18.00 uur en we gaan zien of dat gaat lukken. ( Anders heb ik in Nederland een uitdaging. ) Nu een hapje eten. We hebben wel steeds minder mee te slepen en om verantwoordelijk voor te zijn, maar voorlopig steken er vier kentekenplaten uit mijn rugzak. Nu een duik in een zwembad. Niet te geloven maar om 17.00 uur komen ze de vrijwaringen brengen. Nu een paar uur slapen want 00.30 uur vertrekken we naar het vliegveld buiten de stad.

img_6342img_6336 img_6337-1



26 november, bezoek goede doelen projecten

by Zwinkels

Heerlijk geslapen en rond 08.00 uur opgestaan. Daarna hebben we onze rugzakken en koffers doorzocht op alles wat we hier achter willen laten; een groot deel van onze kleding bijvoorbeeld.

Vervolgens vertrekken we met onze auto naar het hotel waar de meeste teams zitten en waar Franka Mes van de stichting Hand To Hand op ons wacht. Samen met enkele andere teams, die de opbrengst ook aan Hand to Hand schenken, rijden we naar de school van de kinderen. Dat is een kleuter/ lagere school voor kinderen tot een jaar of 7. Al met al is dit toch wel een kilometer of 9 de bush, bush in. Na veel gehobbel staan er minstens 50 schattige kinderen: ” Welcome, welcome te zingen” en zo voelt dat ook. Een warm onthaal  en niet alleen omdat het 37 graden is).We krijgen uitleg over de school en mogen in hun klasjes kijken. Daarna laden wij allerlei schoolartikelen uit die we in Nederland gekocht hebben, heel veel schriften, geodriehoeken, potloden en pennen en simpele rekenmachientjes. En ook al het eten dat we over hebben, want die bengeltjes moeten regelmatig naar school zonder gegeten te hebben. 

Daarna rijden we naar Banjul, waar “Hand to Hand “de oudere kinderen een ambacht aan het leren zijn. Ze hebben een naaiatelier, dat wil zeggen drie naaimachines en om de beurt mogen ze er een uurtje op werken. Een Houtbewerkings-plaats met een paar simpele en enorm verouderde machines. De Metaalbewerking, dat wil hier zeggen lassen en een ijzerzaag. En de afdeling Automonteur, dat betekent hier een oude auto, waarvan de motor in een hoop zand uit elkaar gepeuterd wordt. (Zie foto) (Overigens hebben we hier nauwelijks internet dus de verslagen komen soms door en de foto’s bijna nooit, maar zodra we in Nederland zijn, werken we dat bij. Dus kijk over een weekje nog maar eens) 

Echt gereedschap hebben ze nauwelijks. We laden onze auto leeg en alles, echt alles kunnen ze gebruiken. Hier komt ie: de tentjes, de luchtbedden en onze Ton zijn (luxe) matras, de zeildoeken, de slaapzakken, de jerrycans, de mobieltjes, en…. de kisten gereedschap uit Nederland, die de stichting Solidariteitswerkplaats uit Uden gemaakt heeft. In ons bijzijn worden de door ons verzegelde kisten geopend. Iedereen is opgewonden en in de Houtbewerking/timmermanskisten zit gereedschap, wat ze niet eens allemaal kennen. Dus Kees geeft een korte toelichting. iedereen staat zeer geïnteresseerd om hem heen.

Inmiddels is het bijna 16.00 uur en we gaan de auto’s (laten) wassen. Van binnen en van buiten worden ze gesopt. Een stofzuiger hebben ze hier niet, dus ze wapperen met een doekje. Resultaat is wel dat het er redelijk uitziet voor de veiling van morgen.

Toen zijn we gaan eten op een plaats, waar ze beweren dat het internet werkt. We zeggen tegen de eigenaar: Dat zeggen ze allemaal dat hun internet werkt, maar het werkt echt nergens, maar laten we afspreken dat als het hier ook niet werkt, wij de rekening niet betalen! Daar moest hij over nadenken en het internet bleek ook hier niet te werken, dus na enige opmerkingen van ons (toen we overigens de helft van het lekkere eten al op hadden), werd er een mannetje ergens vandaan gehaald die de router ging fixen. Dat hielp, iedereen blij.

De laatste dingen geregeld met Kees en John, want die vliegen deze nacht al terug naar huis. We hebben ze naar het vliegveld gebracht; 10 minuten rijden zeiden de mensen hier! Jaja dat kennen we inmiddels. Na drie kwartier rijden waren we er, gelukkig nog ruim op tijd. Na een hartelijk afscheid na samen drie weken in de zandbak (woestijn) gespeeld te hebben, reden we (Ton en Frans) samen terug naar ons verblijf. Dat voelde een beetje aan alsof we niet compleet waren, we waren ook een beetje stilletjes. Tenslotte zijn we drie weken lang, dag, avond en nacht, nauwelijks een meter van elkaar vandaan geweest.

Rond 23.00 uur  gingen we naar bed. Want morgen is het D-day. Wat gaan de auto’s opbrengen? That is the question.

img_6270img_6280img_6300

img_6324 img_6328img_6316-1

img_6320-1 img_6319



25 november, Banjul gehaald met beide auto’s!!!!

by Zwinkels

Final countdown.

Om 05.30 uur opgestaan en spullen in de auto. Er was warempel nog een ontbijtje ook, dus de kok was extra vroeg opgestaan. Om 06.00 uur vertrokken we dan ook. Tot aan de grens rijden we alleen en daarna in konvooi. We vertrekken in het donker en toch is het in de dorpjes een en al bedrijvigheid. Na ongeveer 50 kilometer komen we op een redelijke asfaltweg. Ook weer diverse checkpoints en bij een van die controles willen ze onze brandblussers zien. Die hebben we! De man was zo verbaasd, dat we meteen mochten doorrijden.

De kilometers vliegen voorbij, alsof die auto’s de stal ruiken. Toch nog een stukje van 30 km dirt road, maar dat deert ons niet. We maken alleen een sanitaire stop en drinken een slok. Eigenlijk gebeurt er vandaag niets bijzonders, behalve dat we het nog spannend vinden of de Volvo het wel volhoudt.

Bij de grens aangekomen staat het begeleidingsteam van de Challenge Amsterdam Dakar ons op te wachten. Even een uit-reis stempel van Senegal. Klaar in 10 minuten. Dan de in-reis stempel in Gambia. Er is even verwarring over het aantal auto’s, maar ook dat is in 10 minuten klaar. Wat een verschil als er geen geld bij betrokken is m.b.t in- of uitreizen. Geen corrupte douaniers die overal geld uit weten te slaan. We worden nu al blij van Gambia. De 20 km van de grens naar Barra, waar we de veerboot moeten nemen, worden we begeleid door de politie met sirenes voorop en iedere 10 meter springen er zwaaiende kinderen uit de bosjes. Echt leuk!!Kennelijk weten die kinderen waar de auto’s voor bedoeld zijn.

Bij de veerboot is het een wriemelende mensenmassa. Het is een oude boot waar de auto’s op gaan. We nemen plaats op een bankje en een Gambiaanse vrouw tegenover ons kan haar (levende met de poten aan elkaar gebonden) kippen niet kwijt, dus die worden zowat bij ons op schoot geparkeerd en die ontsnappen natuurlijk. Dan ziet een man de sandalen van John die met ducktape aan elkaar hangen. (Zie eerdere foto reisverslag) Dat is zijn eer te na, hij trekt naald en draad en lijm en schoenpoets tevoorschijn. John zegt nog: niet nodig, morgen gooi ik ze weg, maar de man is onverbiddelijk en alvorens  we aankomen met de boot zien zijn schoenen er weer heel aardig uit.

Na ongeveer drie kwartier varen zijn we in Banjul. Met zijn allen naar het finish-hotel. We zijn er, met allebei de auto’s!!!

Een biertje en een duik in het zwembad.. Inchecken in ons eigen hotel en terug voor de bbq, waar we ook het schema voor morgen doornemen.

Het goede nieuws is ook dat de container van de stichting Hand to Hand met daarin o.a. de door de solidariteitswerkplaats in Uden gemaakte kisten met gereedschap op tijd gearriveerd is hier in Banjul. Deze gereedschapskisten gaan we morgen zelf afgeven. Zodra een jongere een vak geleerd heeft, krijgt hij een gevulde gereedschapskist voor dat betreffende vak, zodat hij/zij daar onmiddellijk mee aan de slag kan. Morgen zullen we ook de scholen bezichtigen die we sponsoren. De kinderen komen daar extra voor naar school, want wij hebben veel nieuwe spullen bij ons.

In de avond is er nog een toespraak voor tv en we ontvangen een getekende oorkonde met eeuwige dank van de vice president.

We zijn al begonnen met fly-eren voor de veiling van de auto’s op zondag. ’s Avonds in ons hotelletje (als we aan de ruitenreiniger zitten) wordt er al op de deur geklopt door mensen die onze auto’s hebben zien staan en meer willen weten over de veiling. Ze kijken wel bijzonder raar naar de ruitenreiniger met schenktuit die tussen de colaflesjes op tafel staat.

img_6246 img_6249

img_6261



24 november, rustdag in Dakar

by Zwinkels

Gisteravond na nog een ” ruitenreiniger” met cola gaan slapen. Heerlijk geslapen en vanmorgen om 09.00 uur een ontbijtje. Vandaag eigenlijk niets te melden maar om de schrijf discipline er in te houden:

Eerst de fotoshoot bij de finish hier, want toen we gisteren aankwamen was het al donker. We hebben de finish uitgebreid gefilmd en gefotografeerd. We moesten wel lang zoeken voor we onze finishvlag gevonden hadden met alle sponsoren erop. Nu een wasje doen en euros wisselen tegen lokaal geld. Ergens eten en drinken kopen, want morgen wordt het 05.30 uur opstaan en onderweg in de auto eten, want het is ruim 10 uur rijden. Want finishen is geweldig, maar het gaat er uiteindelijk om dat we de auto’s in Banjul te krijgen. En dat is met de Volvo nog best spannend. Want in Banjul moeten ze geld op gaan brengen en wel liefst zoveel mogelijk, zodat we flink wat kunnen schenken aan de stichting Hand to Hand. Nu eerst een plonsje in het zwembad. Heerlijk. Een halve dag doen alsof we op vakantie zijn. Vanmiddag de spullen in en op de auto’s een beetje gerangschikt. ( want gistermiddag voor we gingen rijden hebben we alles er gewoon ingefl….. gooid.) laatste jerrycans leeggegoten in de tank. Nog even een mooie foto maken van het Lac Rose en een boababboom of is het een baobabboom ? 

img_6175

img_6214 dit is de muur van het cafe in Lac Rose



24 novembre, DAKAR!!! en Francais

by Zwinkels

Me voilà presque 2 semaines plus tard. Ce n’est pas que je n’avais pas envie d’écrire, au contraire, mais je n’avais simplement pas l’occasion. On a énormément roulé dans des conditions vraiment très différent. Quelques belles routes, mais énormément de pistes. Et souvent au milieu de nulle part. Parce souvent dans le Sahara il n’y a pas de routes. Donc on invente une route .

Et puis il y a les pannes et les solutions . Avant Guelmin au Maroc la Isuzu faisait un bruit de frein qui racle. Et effectivement il manquait une garniture sur une plaquette . Dans ce q’on appelle la bas “un garage”(un local de 3m.par3m, avec un bordel innommable avec du cambouis partout jusqu’àu plafond, mais surtout par terre. Les repartions se font a l ´extérieur sur le trottoir entre les étals de légumes ou même sur la route.) Enfin on a tout démonté, mais évidemment dans tout la ville il n’y avait pas une plaquette de Isuzu 1989. Mais au Maroc les garagistes trouvent des solutions à tout. Donc le nôtre a fait coller des garnitures sur mesure sur nos anciennes plaquettes. On a encore vécu une réparation comparable a Dakhla en Mauritanie. Un support de moteur (caoutchouc /metal )de la Volvo avait rendu l’âme après avoir supporté quelques milliards de secousses . Après avoir visité quelques petits “magasins “(il y en avait même un qui arborait fièrement un panneau “recommandé par Ferrari”) le garagiste Mauritanien a déniché un support de Toyota. (What else?)

Nous l’avons emmené chez un soudeur qui l’a adapté,d’ une façon  tellement réfléchi et efficace, que ça mérite une patente.

Comme je suis le seul à parler Français, non seulement de l’équipe Slabroek/Dakar, mais presque aussi des autres équipes, ca m’a pris énormément de temps.

Le passage du Maroc /Mauritanie nous a pris presque une journée. Toujours pour les  mêmes raisons , j’ai été nommé “le responsable ” par notre guide, parce que les autorités aiment bien avoir UN responsable. Alors j’ai passé tout un après-midi comme “assistent douanier”, à recompter et redistribuer l’argent des enveloppes que nous avions préparés pour visa, taxe,assurances et autres destinations plus ou moins transparentes. Le no-mans land entre les 2 pays est assez indescriptible. J’essaie quand même : La route s’arrête, le guide nous fait avancer 100 mètres par 100 mètres. Il avais l’air très tendu. Sur les hauteurs des pick ups des Nations Unis avec des observateurs. Des panneaux “ATTENTION MINES”s .Une piste à travers des champs de rochers. Et enfin la frontière avec beaucoup de militaires armées. Des heures d’attente avec finalement la prise de photos d’identité, d’empreintes, les enveloppes. Ca  ,c’était la Douane.

Ensuite : la police, service d’immigration, carte grises et assurances.

La Mauritanie: on sent une lourdeur, tout les femmes en burqa. Énormément de pauvreté. Les petits villages d’une saleté impossible. Du plastique partout. Ca remue les émotions. Le guide nous expliquait que il ne voyait vraiment pas pourquoi la Mauritanie avais aussi mauvaise presse. En tout cas lui même, SIDI, faisait tout pour nous faire vivre un beau voyage. On  est partie dans le desert plusieurs jours de suite, pas de réseau, plus de discussions sur le WIFI oui ou non, mot de passe , etc , merveilleux! Je garderais un souvenir affectif de notre 2eme guide ,Haba  , qui parlait que le berber . Heureusement il connaissait quelques mots de Français. Il disait:”Sleree! sleree ! (Accélérez,accélérez) pour traverser des bancs de sable. Ou diskans, ! diskans!

pour  garder la distance le temps de pouvoir sleree . Malheureusement le ciel était voilée et on a très mal dormis, parce que quelques voitures avaient tellement souffert que les équipes ont travaillé tout la nuit pour essayer de les remettre en route.

Ce qui était assez spectaculaire c’était le passage sur la plage. On était partie un peu tard et la mer remontait. Avant nous il y avait 3 voitures. Une d’entre elles c’était embourbée en bordure de la mer dans un champ d’algues. On a réussi à la tirer hors danger. Elle est repartie devant. Et 5 minutes plus tard: cauchemar. A nouveau dans un champs d’algues leur guide à bord avait dit de foncer.

Comme les pneus étaient dégonflés pour rouler dans le sable, il souffre beaucoup. Il y en eu un qui a éclatée et la voiture est partie tout droit dans la mer.

Grosse panique, parce que elle était assez loin. Dans un premier temps les occupants ont sauté dans la mer pour se sauver vers la plage. Quand nous sommes arrivés on a attaché au moins 40 mètres de cable. Mon frère Ton tire avec la ISUZU. Première tentative, un cable casse. Un autre 4×4 arrive, on attelle les deux. Et oui, le miracle arrive. Petit à petit la Mercedes sort. , changement de pneu, et Ton la tracte sur plus de 100 km jusqu’au camping prévu…Nouveaux miracle , après une nuit de démontage et remontage le matin ..Elle roule… pour finalement dans la journée être abandonné à un checkpoint après que la roue avant etait arraché dans ce q’on appelle gentiment un nid de poule, mais “nid d’autruche ou de hippopotame serait plus approprié. Plus tard on traverse un parc national juste avant la frontière avec le Senegal. Magnifique, oiseaux , crocodiles, tortues etc. La piste était très mauvaise et la Volvo fait un bruit très inquiétante.  On s’arrête quelques heures pour les formalités. Et on décide de la tracter les dernier 50 kms. On arrive très tard. Arrivé sur le camping on monte les tentes, on se douche on mange pour 8 et mes frères appellent des amis mécano  en Hollande. Ils donnes des idées. On est très inquiet et  nous dormons peu et mal. Entre-temps nous sommes vraiment en “Afrique noir” et le réveil est fait par des bruits d’ oiseaux extraordinaires. Pendant le petit déjeuner un singe essaye de voler sur notre table.

Vers 09.00 h. tout les équipes partent à Dakar par la plage. Un moment triste, parce que on ne sait pas comment ça va se passer pour nous. On attaque la mécanique , on démonte on nettoyé et on prépare tout pour que un jeune homme soudeur nous fasse 9 points de soudure très délicate et difficilement accessible. Ça se passe bien, on en profite aussi pour remonter le radiateur qui avait pris quelques méchants choques. On remonte tout et on part, les premières kilomètres avec les fesses serré en attendent le retour du villain bruit. Mais non……pas de bruit. On roule vers le fameux Lac Rose!!! DAKAR, HERE WE COME!!!

La route se passe assez bien, mais l’approche de Dakar est un peu chaotique. Presque arrivé, nous décidons de demander la route a un policier. Lui il trouve ça une excellente occasion pour nous verbaliser, pour………..”transport illicite” !   C’est quoi ça…? Eh ben, il nous explique que au Senegal on n’a pas le droit d’avoir des bagages sur la banquette arrière . “Tu paye,! tu paye!” Ça fait presque rire parce que ici les voiture sont chargés comme des camions et les camions et les autocars comme des trains de marchandises. Enfin, quand j’ai demande si je pouvais avoir un reçu il m’a dit, combien, combien ? C’est à ce moment là que j’ai tout compris j’ai donné 10 euros en laissant tomber pour le reçu. Il était tellement content que je pense que 5 euro aurait fait l’affaire. Mais aussi tellement content qu’il nous a quand même expliqué la route…..Et voila l’arrivée.Des grands panneaux…..FINISH Quel soulagement. Tous les autres étaient content de nous retrouver et nous ont félicité. Douche, repas, dormir. Ça, c’était hier. Aujourd’hui repos, Demain BANJUL, la Gambie.



23 november, DAKAR!!!!!

by Zwinkels

Veel te vroeg zijn we wakker. We maken alles klaar om twee scenario’s te volgen. 

1.We gaan de Volvo 250 kilometer, waarvan 145 km over het strand, achter de Isuzu slepen naar Dakar.

2. ” fix it in the african way” In dit geval, wiel demonteren, binnenkap eruit. En dan het tussengelegen rubber verwijderen, met mes, beitel en vijl en dan die delen aan elkaar vast lassen. Natuurlijk zat dat rubber er niet voor niets tussen, maar we hebben niet veel keus. Wel eerst goed ontbijten want je weet nooit hoe, waar en wanneer de dag zal eindigen voor ons. We zien ineens hoe een grote aap iets van onze ontbijttafel probeert te pakken.

Ondertussen vertrekt iedereen om 09.00 uur in euforische stemming voor de laatste 145 kilometer over het strand naar Dakar. Een zuur moment voor ons.

We blijven met onze auto’s achter en gaan aan het krikken, slijpen, sleutelen en schuren. Een soort van monteur doet het laswerk voor ons. Na drie uur sleutelen, is het laswerk gedaan en het lijkt te gaan werken. Alles in de auto gegooid. En rijden! We hopen dat er weinig checkpoints zijn van de politie, want dan zullen ze opzij moeten springen… oke dat is een beetje bluf, maar we hebben wel haast! Nog 252 kilometer te gaan. De eerste tientallen kilometers zitten we met kromme tenen in de auto, bang dat onze constructie het niet houdt.

img_6152 img_6153

Daarna wordt het Afrika met alles erop en eraan. De temperatuur, kleding, rommelige winkeltjes en honderden fruitverkoopsters. Veel Boabab bomen, aapjes. Het krioelt van de mensen. We moeten stoppen bij enkele checkpoints. Ik, Frans, voel me hier echt wel weer thuis na zoveel jaar geleden. Voor de andere drie is het een kakefonie van mensen, dieren en dingen, met bijzonder veel indrukken. Kinderen die spelen met niets en op de vuilnisbelten iets zoeken. Alles duurt lang, bussen met mensen die aan de buitenkant hangen, geiten op het dak. De wegen kloppen niet helemaal en daardoor moeten we toch nog twee uur in het donker rijden. Met lopende mensen op de snelweg en veel ezels met karren zonder licht, ongeveer 12 mensen in een Mercedes.

Uiteindelijk worden we bij een controle geverbaliseerd, omdat we bagage op de achterbank hebben liggen? Dat schijnt verboden te zijn. Dus een slaapzak op de achterbank mag niet? We moeten betalen, maar willen een reçu. Aiai.. dat is lastig voor ze. We kunnen uiteindelijk zelf de prijs bepalen voor de bekeuring. We zijn bekaf en geven hem 5 euro, die in zijn broekzak verdwijnen. ” this is Afrika”.

Wij rijden verder en komen op de finish bij Dakar in Lac Rose aan. De anderen zijn er al. Wel met de nodige problemen. De Mercedes is in een meter diep gat gereden op het strand en is zo goed als total loss. En sommigen kwamen knel te zitten toen het vloed werd.  Dat is ons bespaard gebleven. Wanneer we binnenkomen, krijgen we een flink applaus van alle anderen, die inmiddels al een feestje aan het bouwen zijn!

WIJ ZIJN GEFINISHED IN DAKAR. !!!

Van de 26 teams waar in Amsterdam mee gestart werd zijn er 17 aangekomen in Dakar, waarvan wij met beide autos. We zijn apetrots en klappen elkaar op de schouders. Nu een biertje, eten en napraten. Even naar huis gebeld, omdat het spannend was of we het zouden halen. En morgen eindelijk een rustdag zoals een rustdag bedoeld is, want de laatste tien dagen zijn we van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig geweest. 

Over de 450 km naar Bangul in Gambia denken wij nu niet na en gaan slapen

img_6147img_6145

img_6166



22 november, Van Mauritanië naar Senegal

by Zwinkels

Wake up 06.00 uur. De sterren staan nog aan de hemel. Snel een kop koffie, want vertrek is at first daylight. Dus om 07.00 uur. De gids zegt: eten komt later, maar we drinken zelf in ieder geval eerst een kop eigengemaakte koffie, want dat ‘later’ kennen we inmiddels. Vandaag wordt het eerst een stukje mooie weg en daarna 140 kilometer slecht. Dan weer een stukje goed en de laatste 200 kilometer worden omschreven als “very bad” Vertrek in colonne en dat zal zo blijven tot we Mauritanië uit zijn. Nog even de jerrycans vullen bij een tankstation.

De Range Rover wordt achtergelaten, want deze is niet meer te repareren. De inzittenden stappen bij anderen in de auto. Rondom Nouakchott liggen ongekende brede asfaltwegen met lantaarnpalen en ook verkeerslichten. Kennelijk een belangrijke stad. Opvallend is wel het aantal kapotte auto’s wat stilstaat op die 6-baanswegen en die ze midden op de weg gaan repareren. En sommigen staan er al een dagje, of langer, zo te zien. De gemiddelde auto ziet er uit zoals de gele taxi op de foto. Oftewel die willen ze in Nederland op de autosloop nog niet hebben, want er zit werkelijk niets aan wat niet kapot is. Wel een hoop militairen op de been.

Dan begint een lang stuk dirt road met heel veel potholes. Iedereen zwenkt van links naar rechts om deze grote gaten in het wegdek te ontwijken. De Mercedes de de dag ervoor in het water is gereden wordt gesleept achter een auto. De Mercedes ziet natuurlijk (zo kort achter die andere auto) die gaten veel te laat en na 90 kilometer schiet het voorwiel in een gat en dan breekt de hele voorwielophanging af. De auto wordt achtergelaten en ook deze mensen stappen in bij een andere auto waar nog plaats is.

Dan verandert de woestijn-omgeving in een groener, meer Afrikaans, langschap. We rijden door een natuurgebied en volgen de rivier stroom afwaarts. We zien vogels, zoals reigers en flamingo’s en zelfs enkele krokodillen.

Rond 15.00 uur komen we bij de grens van Mauritanië aan en dan horen we al een raar geluid rechtsvoor bij de Volvo. Het wordt in een paar minuten erger en erger, gaat roken en stinken. We zetten de motor bij het wachten iedere keer stop, want kapotte auto’s mogen Senegal niet in. En dus we kunnen niet gesleept worden. Het bekende wachten en betalen aan de grens begint weer. Dit keer duurt dit ruim ( of eigenlijk slechts) anderhalf uur. Inmiddels hebben ze bij de grens gesnapt dat twee teams hun auto hebben achtergelaten in Mauritanië en dat is verboden. Ze moeten dan ook ieder 400 euro aftikken. Wij twijfelen, wat is er kapot aan onze auto?  Als het de lagers zijn, kunnen we hem beter in Mauritanië achterlaten, want in Senegal staat er 2000! euro boete op. maar we besluiten hem toch mee te nemen. Na betalen van 10 euro aan steekpenningen mogen we het land uit. Maar nu begint het….mogen we Senegal ook in? 50 euro voor toelating, 10 euro voor de politie, 30 euro om je auto te verzekeren en ga zo maar door. Uiteindelijk 100 euro per auto armer, maar met een visum mogen we Senegal in! Uit het zicht van de grens sleept de Isuzu de Volvo met een trekstang, dus je zit er vlak achter. Dat voelt niet fijn, want je ziet niets en kunt nauwelijks sturen. Het is inmiddels stikdonker en we rijden in colonne naar het kampement. In een bocht neemt een tegenligger de bocht zo ruim, dat ook nog eens met een klap de spiegel van de Volvo gereden wordt.

In het donker komen we  rond 20.15 uur aan en we gaan eerst eten, want dat hebben we vandaag nog niet gedaan. En we drinken een fles echt bier. We zijn helemaal afgepeigerd, maar moeten nog naar de auto kijken. Er is gelukkig een autobrug, zodat we onder de auto kunnen. We bellen enkele Volvokenners in Nederland en krijgen tips over wat het zou kunnen zijn. En dat blijkt te kloppen en ziet er niet goed uit. Een rubberen verbinding vanuit de motor, die bij de aandrijving aan de dynamo en waterpomp vastzit, is gebroken En ze hebben hier niets van Volvo. Rusten en nadenken. Tent opgezet, luchtbed erin en inmiddels is het middernacht. Ik denk niet dat er iemand van ons zal slapen, want morgen naar Dakar lijkt er niet in te zitten…..

img_6126img_6135 img_6128

img_6120img_6127



21 november, een spannende tocht over het strand

by Zwinkels

Vanochtend om 06.30 op. Alles inpakken. Geen tijd om te eten of drinken, want we moeten vandaag langs het strand rijden en iedere minuut dat je het tij mee heb is mooi meegenomen, want je weet maar nooit zegt de gids. (Goed tellen kan hij niet, maar hij heeft wel een vooruitziende blik).

Vanaf een zandpad moeten we een aanloopje nemen om met de auto de duinen door te komen. Ik mik erop om tussen twee op de duinen liggende houten kleine bootjes door te rijden en met een aanloop vol gas. Het lukt! Wat ze vergeten waren te vertellen was dat de zee daar vlak achter ligt (dat was ook niet te zien door die duinen), dus “last second” een ruk aan het stuur zodat we niet de zee inschoten. ’s Morgens hadden we wel onze kostbaarheden en paspoorten e.d. in een aparte rugzak gedaan, zodat we die in noodgevallen meteen konden grijpen. We hadden ons verheugd op een lekker vlak strand waarop je kunt rijden, maar feitelijk is het slechts een strook van enkele meters breed die of te zacht (duinkant), of te zacht (in het water) is. Dus proberen op de ideale strook te blijven is niet eenvoudig. Helaas zijn er ook uithollingen overdwars, waardoor we nog een rotklap met de Volvo maken en we ineens koelvloeistof verliezen. Bijgevuld met water, want blijven staan is geen optie want als het tij opkomt verslindt de zee je auto. We rijden over het strand over de lijnen van de vissersboten die met ankers op het strand vast liggen. De truc is om aan de deining te zien wanneer de boot het touw op het strand omhoog trekt. Hiervan hebben we mooie filmpjes gemaakt.

Diverse keren lopen er auto s vast op het strand. John is niet alleen vertaler tussen de gidsen en ons, maar regelt ook met de militaire escorte het een en ander. Het lijkt wel of er twee Johns zijn! Hij mag zelfs op de lastigste stukken op de jeep van de militairen meerijden.

En dan gebeurt het. Datgene uit je nachtmerries! Voor ons rijdt de Mercedes plotsklaps rechtsaf de zee in; water tot aan de motorkap. Later hoorden we dat ze een stuk modder probeerden te ontwijken of een klapband kregen. Een noodkreet over de 27 mc en ze klimmen op het dak van de auto. Wij stappen allemaal snel uit de auto en maken de bevestiging snel vast. Een flinke golf neemt de Mercedes verder mee de zee in nu staat het water tot aan het raam. De mensen zijn eruit. We zetten zowel de Isuzu als de Ssan yong auto’s aan elkaar vast en trekken met zijn allen met de hand mee. Na 15 minuten hebben we hem uit het water, maar er valt miet meer te rijden. We zetten er een nieuw wiel op, zodat hij gesleept kan worden achter de Isuzu met nog steeds Ton achter het stuur. Ton heeft intussen het ogenschijnlijke gemak van een heuse sleepwagen-chauffeur, maar we weten dat dit ontzettend vermoeiend is. Ton kan gewoon het beste met de trekkrachten van de Isuzu omgaan.

Onderweg zien we nog een levensgrote gier op het strand zitten en een paar hondachtigen die door de gids jakhalzen genoemd worden. Na 45 kilometer over het strand en nog een aantal keren vastgezeten te hebben, komt het. Je moet weer de duinen over, die een paar honderd meter breed zijn, maar nu zonder aanloopje. Dat lukt de Volvo niet en deze zit vandaag voor de eerste keer vast. Maar uiteindelijk is iedereen er door incluis de kapotte Mercedes. Nu nog 105 kilometer over de weg. De temperatuur is vandaag 39 graden. Op het asfalt moet de luchtdruk in de banden weer opgepompt worden tot ongeveer 2.3 bar De Isuzu (weer de held van de dag, wat zeg ik: van deze hele tocht!) sleept de Mercedes en rijdt voorop in de colonne. De militairen rijden om ons heen en zorgen dat we niet iedere keer bij de road blocks van politie en of gendarmerie staande gehouden worden.

Dan komen we aan op Camping Sultana in Nouakchott. Lekker aan het strand. Het is inmiddels 15.00 uur. Wij besluiten eerst te gaan tanken en boodschappen te doen in de stad. Rond 16.00 uur zijn we terug, nemen een duik in de zee en voelen ons voor het eerst weer schoon. Dan eten, want we hebben vandaag nog niet gegeten alleen gedronken. Door de spannende momenten hebben we ook niet eens aan eten gedacht. We zetten geen tent op, maar maken bivak in een soort tent met vier matrassen op de grond. We vragen de mieren en kevertjes om de nacht ergens anders door te brengen. Nemen een stokbrood met wat kippenbouillon en bekijken de zonsondergang. Echt mooi. We genieten er echt van! Later op de avond eten we een verse gebakken vis en kip met rijst die we niet zelf klaarmaken. Daarna nog een borrel gedronken met Gerard, die we op de hoogte gebracht hebben van onze geheime boozevoorraad.

We hopen Mauritanië snel achter ons te laten. Voor ons hangt heel dit land, incluis infrastructuur, van  los zand aan elkaar.

img_6098img_6100

img_6109

img_6116



20 november, we are on a save place

by Zwinkels

We are on a save place. Dat was het enige bericht dat vandaag doorkwam. Dat is ook precies voldoende, want dat is het enige wat wij, thuisblijvers, willen weten.

Na een nacht nauwelijks geslapen te hebben door een klapperend zeil en enkele snurkers, hebben we ’s morgens een ontbijtje gemaakt en dit tandenknarsend verorberd. Er is namelijk niets meer waar geen zand in of tussen zit. Er is nog steeds geen telecom mogelijk, omdat we overal 100 kilometer van de bewoonde wereld zitten. Geen gelegenheid om reisverslagen en foto’s door te sturen. We hebben uitgebreid de auto’s verzorgd, luchtfilters en dergelijke schoongemaakt. Van de Landrover bleek gisteravond de waterpomp defect. Gelukkig hebben ze zelf nog een reservepomp bij zich. dus de jongens hebben de hele nacht door gesleuteld en ook ’s morgens nog en daarom konden we niet op tijd weg. Dus we blijven staan en in die tijd kunnen we de militairen verleiden tot een potje voetbal. Ton knutselt ondertussen een extra stopcontact voor in de auto, want er zijn veel apparaten die opgeladen moeten worden. Jammer van de tijd, want het begint nu al weer echt warm te worden. Bij het opruimen van het plastic en ander afval vindt het Zwitserse team een ratelslang, Voordat we er een foto van kunnen maken, wordt hij door de militairen doodgeslagen. …….

Dan begint een bizarre tocht door de Sahara. Eindeloze kilometers rul zand met daartussen enkele harde stukken. Iedere keer proberen we snelheid te maken op het verharde stuk. De gids geeft aan dat de bandendruk nog verder naar beneden moet. Inmiddels is de buitentemperatuur opgelopen tot 42 graden. De Citroen Xsara heeft de radiator kapot en leent ons reservewater (10 liter) De Volvo komt diverse keren vast te zitten en dan moet de Isuzu hem er uit trekken, soms moeten we ook duwen en de duo passagier stukken lopen om het gewicht in de auto te verminderen. De gids vindt ter plekke nieuwe wegen uit, want voor degene die het nog niet door hadden: in de Sahara zijn geen wegen. Als je denkt dat je het ooit warm hebt gehad: in 42 graden een 1600 kilo zware Volvo door los zand duwen, dat is pas warm. We blijven flink water drinken, want het verdampt terwijl het op je huid komt. De Isuzu trekt ook nog enkele auto’s los als ze vast zitten. Telkens als je vastzit denk je: Hoe kom ik hier ooit weer uit. Iedere keer als we aan de gids, die nauwelijks Frans spreekt, vragen hoe ver het nog is zegt hij : nog 25 kilometer. Maar inmiddels hebben we er al 65 gereden. “On the road cooking ” oftewel koken terwijl je aan het rijden bent. Wij hebben wat brood, een blik knakworstjes. We besluiten de knakworstjes in aluminiumfolie te verpakken en onder de motorkap tussen de motor en de uitlaat te plaatsen en na 30 kilometer woestijn rijden zijn ze warm en doen we ze op een stuk brood met ketchup en mayo.

Wie was de held van de dag:  De Isuzu

In het donker (na 100 kilometer ploeteren) aangekomen in een achterbuurt ongeveer 150 km boven Nouakchott. In het donker rennen de kinderen en de geiten voor en om de auto, terwijl wij er stapvoets tussendoor rijden. De camping blijkt een stuk woestijn tussen plastic afval te zijn, waar 1 hokje staat wat ze wc noemen. Te vies om zelfs maar de deur open te doen. We zetten in het donker de tent op met de luchtbedjes erin, eten wat. ( wat het is weten we niet, het is te donker en ook niet echt interessant ) want we zijn doodmoe, de adrenaline is op. Over hygiene praten we niet eens meer. Iedereen stinkt even hard. Hier is ook geen drinkwater, ons drinkwater is op en ons reserve drinkwater hebben we vanmiddag weggegeven. ( Gelukkig hebben wij reserve-reservedrinkwater!) en daar zijn we nu blij mee. Na de inspanning en de vorige nacht slecht slapen vallen we als een blok in slaap. Een soort coma en John droomt van een gids die naast hem zit en de hele tijd : jalah, jalah, cileray, roept. Jallah is wel duidelijk en betekent gewoon ‘vooruit’ Cileray daarvan denken we dat hij bedoelt accelereren oftewel snelheid maken, want als hij dat zegt wipt hij mee op zijn stoel.

img_6068

img_6070img_6076

img_6086 img_6087 img_6085img_6090 img_6092



19 november, midden in de woestijn

by Zwinkels

 

Vannacht met zijn vieren in een hutje op de grond geslapen. Het ontbijt was al bijna op, dus we hebben nog snel wat stokbrood gescored. We krijgen wat uitleg over de komende dagen. De militairen staan op ons te wachten om ons te begeleiden. De gids geeft aan dat hij niet snapt waarom ze vanuit Nederland de situatie hier niet veilig vinden, er is niets mis met zijn land.

We hadden eergisteren nog beloofd iets over de ruitenvloeistof te vermelden. Toen we, al meer dan een half jaar geleden hoorden, van het algehele alcohol verbod in Mauritanië, ontstond dit plan. Zoals velen van jullie weten had Ton in Rosmalen een appelboom die ieder jaar erg veel (500kg) appels gaf. Daarvan stookte hij Calvados. Sinds de verhuizing naar Uden wordt er nog zuiniger dan voorheen met die voorraad omgesprongen, want het zal immers nog een aantal jaren duren voor de nakomelingen van deze boom in Uden groot genoeg zijn om weer voldoende appels te leveren.  Maar er stond nog een hoeveelheid met een alcoholpercentage van 80 procent. Deze hebben we met enkele druppeltjes blauwe kleurstof van Dr Oetker (om taarten te kleuren) op een mooie spiritus kleur gebracht en in een jerrycan van 5 liter gedaan met stickers: ruitenvloeistof.  Deze jerrycan staat tussen de olie, remvloeistof en koelvloeistof. Het is maar goed dat niemand ons ziet als we ’s avonds weer eens uit de jerrycan ruitenvloeistof ons drankje mixen met Cola, Sprite, sinaasappelsap, of honing. Dus bij de grens was het, behoudens de 6 uur wachten, voor ons extra spannend met de getrainde alcohol- en drugshonden die de hele tijd tussen ons doorliepen.

We zijn ’s morgens eerst naar de stad (of iets wat daar op lijkt)  gereden om drinken en eten voor drie dagen woestijn in te kopen. We scoren ook een Bountie reep met daarop “produced in Veghel Holland”, dat geeft wel een thuisgevoel. De mensen met maskers en Kalashnikov’s temperen dat gevoel al snel een beetje. We rijden vandaag in een groep van 6 auto’s met een gids. Onderweg wil de gids nog even wat vlees kopen. Dat betekent dat hij op de geitenmarkten langs de weg een geit uitkiest en daarmee achter een gebouwtje verdwijnt. Wij slagerszonen snappen het wel, maar een vrouw bij ons in de groep snapt niet waarom de gids een geitje mee wil nemen vandaag. Dat kan hij toch beter doen als hij over vier dagen naar huis gaat…..

Na een aantal kilometers gaan we echt de zanderige sahara in. Regelmatig komt er iemand vast te zitten. Voor de 4×4’s valt het wel mee, maar voor de 2 wiel-aangedreven is het veel lastiger. De gidsen zeggen dat de bandenspanning terug moet naar 1,5 atmosfeer. Dan hebben de banden meer raakvlak. Dat rijdt stukken beter, maar het terrein wordt ook veel lastiger. Blijven rollen met de juiste snelheid is de kunst. Als er iemand vast zit, dan moeten we met zijn allen duwen, graven en slepen. De Volvo gaat op snelheid om een zanderig terrein door te komen, maar door een verborgen geul maakt hij een rotklap. De bodemplaat is gedeukt en de achterbumper heeft zand geschept en komt daardoor los, maar wordt met ty-rips weer vastgemaakt.

Mooie vergezichten en her en der een dooie kameel. Op een zandheuvel wat foto’ s gemaakt voor onze sponsoren. Een stop onderweg om wat te eten en de temperatuur wijst 38 graden Celsius aan. Dan rijdt de Mercedes met hoge snelheid zijn voorkant stuk in een diepe geul. Radiator en aandrijving zijn kapot en hij wordt gesleept. Rond 17.00 uur wordt er in een soort duinpan bivak gemaakt. Alle auto’s in een rondje en de tentjes er tussen in. Rijst met doperwtjes, en gehaktballetjes in satesaus is onze maaltijd. Onze “looks” stelden al niet zo veel voor, maar met de hygiene is het inmiddels ook niet veel meer. Poepen achter de zandhoop en je wassen met een wegwerpwashandje helpt niet echt in deze stofferige en zanderige omgeving. Alle inwendige bacteriën worden om zeep geholpen met een glas “ruitenvloeistof” met jus d’orange. Veel sterke verhalen tussen ons onderling over de onderwijzers vroeger op de lagere school. Nu kunnen we er om lachen, maar toen niet. In deze stikdonkere woestijn is het helaas bewolkt dus sterren kijken is er niet bij. Maar het blijft een zwoele zomeravond in de woestijn met veel om over te denken en te dromen. Een laatste sms naar de thuisblijver met de sateliettelefoon

via satelliet: we zitten midden in de woestijn, met 18 teams. Met militaire escorte. Alles ok.

img_5877 img_5884

img_6081 img_6083 img_6040img_6026

img_6053img_6027



18 november, op weg naar Mauritanie

by Zwinkels

Gisteravond weer monopoly gespeeld, lees geschuif met bankbiljetten, om de doortocht door Mauritanië te betalen. Dat geldbedrag bestaat uit van alles en nog wat, verzekering, toegangsboek?, omkoping van de douane, wegsleep-iets, verblijf in een national park, mensen die papiertjes invullen om de tandartsrekening van hun schoonmoeder te kunnen betalen ( denken we) en de visumkosten a 120 euro p.p. Kortom 420 euro per auto. Deze onderhandelingen met onszelf hebben we op de go pro opgenomen, dat is pas lachen.

Aangezien we morgen malariagebied in gaan, moeten we vandaag beginnen met de anti malariapil. Wij hebben gekozen voor Malarone. (weliswaar duur, maar Lariam is echte zooi ) Deze moet je dagelijks innemen bij de warme maaltijd, dus laat op de avond scoren we een hamburger die we herbenoemen tot “Malaroneburger.”

Op tijd naar bed, want morgen vroeg dag. De wekker gaat om 05.00 uur. Het vroege vertrek  is niet omdat er vandaag zo’n enorme afstand afgelegd moet worden, maar omdat bekend is dat de grensformaliteiten erg lang kunnen duren.  Spullen inladen en we zien nu alle andere voertuigen voor het eerst terug. Er zijn niet zoveel uitvallers, iedereen heeft zo zijn technische problemen gehad en hun verhalen lijken op de onze: iedere keer duikt er een (ogenschijnlijk) niet te repareren probleem op, maar die Afrikanen zijn zo gewend om met niks iets te maken dat het toch altijd weer opgelost wordt. In colonne en met de gids in onze auto rijden we 400 kilometer naar de grens. Ondanks dat we de Westelijke Sahara oftewel de ” Sahel”, zijnde het gebied waar nog menig landmijntje ligt, achter ons laten, wordt het er in Mauritanië niet veiliger op. Vandaar ook dat het reisadvies van Buitenlandse Zaken negatief is, zowel rood (niet reizen) als oranje (reizen wordt afgeraden). Maar toch zullen we er doorheen moeten. De gids waarschuwt om geen foto’s of films te maken bij de grens. (Toch gedaan natuurlijk) Het ziet er hier bij vertrek uit Marokko ongeveer hetzelfde uit als toen we het land binnen kwamen, maar dan zonder vluchtelingen. Een zootje ongeregeld: het duurt 1,5 uur om een stempel in je paspoort te krijgen en te registeren dat je het land uit gaat.

Dan komt er het land: verenigde Arabische Democratische Republiek Sahara. Dat ligt tussen Marokko en Mauritanië in en is slechts 2 km breed. Dan breekt een bijzonder stuk aan. Een erg rotsachtig zanderig stuk weg bezaaid met autowrakken. We mogen nergens uitstappen en om de 100 meter staan militaire posten en daartussen witte VN voertuigen om te voorkomen dat ze op elkaar schieten. Dus waar dat “Verenigde”  dan in zit weet ik niet, maar in ieder geval niet in de samenwerking met Marokko. En overal zie je bordjes waarop waarschuwingen staan voor landmijnen.

Hierna de grens met Mauritanië. Het duurde ruim 4,5 uur  om er doorheen te komen. John werd door zijn kennis van de Franse taal en financiële vaardigheden benoemd tot “Le responsable,” oftewel de verantwoordelijke voor de hele groep van 20 auto s en dus ruim 40 mensen. Dus hij heeft de hele middag geld geteld voor van alles en nog wat en alles vertaald, zittend in een zweterig stinkend onverlicht hok met chagrijnige douaniers, politiemensen en toeristen. Echt ongelofelijk dat we pas ‘ s avonds rond 18.00 uur ( 19.00 uur nederlandse tijd) klaar waren. Dit is de korte versie van dit verhaal. Daarna naar een aggenebbisje camping en een hutje gehuurd omdat het laat en donker was. We hebben met zijn vieren op de grond  geslapen, maar eerst natuurlijk een stoofpotje met Malarone gegeten. Helaas weinig foto’s vandaag.

 

 

 



17 november, nu was het echt spannend

by Zwinkels

Ton en Frans hebben allebei gedroomd over kapotte auto’s.

Na een onrustig, kort nachtje rond half acht opgestaan. Eerst een karig ontbijtje en dan maar eens kijken naar de Volvo. Via het hotel hebben we weer een monteurtje opgescharreld. We gaan naar een soort van garage op straat, die nog erger is dan de vorige. Zie foto. Na het demonteren van onze eigengemaakte bodemplaat blijkt dat een motorophanging-steun kapot is. dit is echt een probleem, waarvan we vrezen dat dit het einde van de Volvo betekent. Een aantal  ‘winkeltjes’ langs geweest, maar voor een Volvo hebben ze niets. Via Nederland iets laten invliegen met DHL gaat um ook niet worden, want vannacht vertrekken we in konvooi richting Mauritanië en moet het klaar zijn. Want niet kunnen aansluiten bij het konvooi betekent einde van de reis, want Mauritanië is niet veilig om alleen te doorkruisen. Via de monteur een steun van een Toyota gevonden maar die ziet er heeeel anders uit. Een ander handig mannetje kan daar in drie en een half uur lassen en slijpen iets bruikbaars van maken, zegt ie. We kunnen dat bijna niet geloven, maar er is geen andere optie, dus…doe je best!

Wij kunnen in die tijd niets doen en gaan met de backup Isuzu naar het hotel en boeken een nachtje bij en gaan zwemmen in zee bij een camping in de buurt. Over de camping waar we geacht worden met alle teams van de Challenge te verzamelen wordt gezegd: “blinkt niet uit in hygiene en de “looks zijn ook niet om over naar huis te schrijven” ( zo voelen wij ons vandaag ook) maar we besluiten een plonsje te maken in de zee en dit ook op foto vast te leggen.

Even daarna ontmoeten we de gids Sidi bij het hotel. Hij komt uit Mauritanië en geeft een aantal tips over morgenochtend. Hij is mooi traditioneel gekleed. Nog even een paella gegeten bij CHEZ LOLA en rond 15.30 zijn we terug bij de Volvo en het onderdeel lijkt klaar. Zie foto. Het ziet er ” bijzonder” uit en we overwegen er patent op aan te vragen bij Volvo! !

Inmiddels zien we de andere Dakar teams de stad binnen rijden. Ze verblijven ook in dit hotel en hebben dus niet gekozen voor de camping met de ” looks”. Anderhalf uur later zit alles weer op zijn plek onder de Volvo, pfff dat hadden we vanochtend niet durven hopen. Ton en Kees vinden dat dit er steviger uit ziet dan ooit, hooguit zijn er wat meer trillingen, maar daar liggen we niet wakker van.

Terug naar het hotel, eten en drinken inslaan voor de komende dagen. Uiteindelijk moet alle alcohol op, want dat mag niet mee Mauritanië in, we hebben nog 1,5 liter rode wijn en een bodempje whiskey. Dus dat maken we op, zometeen. ( gelukkig hebben we onze ruitenwisservloeistof nog, daarover morgen meer) De andere teams zijn er inmiddels ook allemaal. Gelukkig hebben wij de afgelopen dagen besloten om door te rijden…voor het geval dat. Als we dat niet gedaan hadden, hadden we waarschijnlijk de aansluiting met het konvooi gemist en dat zou toch wel heel jammer geweest zijn. Wij hebben vandaag maar 12 kilometer gereden.

Geen idee of we de komende dagen nog op internet kunnen want morgenavond zitten we in Niemandsland tussen Marokko en Mauritanië. Dus mogelijk tot dinsdag in Senegal.

img_0336 img_0347-1 img_5992 img_6004



16 november, de laatste lange rit in Marokko

by Zwinkels

Voor de thuisblijvers, jullie denken dat wij met zijn vieren met dit avontuur bezig zijn, maar onze steun en toeverlaat Thea in Nederland zorgt er voor dat deze info leesbaar bij jullie terecht komt en ze weet soms eerder waar wij zijn voordat we het zelf weten!

Nog even aanvullende info over de dag van gisteren. Het herstellen van de Isuzu heeft ons, na enig onderhandelen (ons pap, Jan Zwinkels zou er trots op geweest zijn) behalve veel tijd, 240 dirham, (oftewel 26,74 euro) en drie gebruikte mobiele telefoontjes gekost. Hier hoorde nog wel de  belofte van onze kant bij, dat we ook alle andere equipes van de Challenge naar deze “geweldige garage” zullen verwijzen.

Ook hebben we sinds gisteren geen lange broeken, sokken en mutsen meer nodig.

Vanmorgen ontbeten bij au Bedouin ( de bedoeïenen) in de woestijn. Zelfs in de woestijn kwam er over een onverharde weg een politieauto aanrijden die de gasten ging controleren.

We gaan vandaag verder de Westelijke Sahara door. Weer op het asfalt maar even tanken ondanks dat de tank nog halfvol zit. Dit is een beetje als een veldtocht in militaire dienst: je moet eten, drinken, tanken en slapen zodra het kan, want je weet maar nooit.

In Laayoune aangekomen blijkt de brug weggespoeld. En niet zo maar een brug, deze was wel 200 meter lang. Gelukkig is er tien kilometer landinwaarts in oostelijke richting nog een brug. Daar aangekomen blijkt ook deze weggespoeld te zijn door een hevige stortbui, en ook deze was zeker 100 meter lang. Er zijn veel bulldozers en militairen bezig om het te herstellen, maar daar hebben wij nu even niets aan. We vinden op Mapsme een mogelijke doorgang nog eens 30 kilometer verder naar het oosten. Allemaal onverharde hobbelweg. Het lijkt te gaan lukken, maar daar duiken dan de bordjes op waar ineens iets op staat wat we wel kunnen lezen “route barre”, oftewel weg versperd. We besluiten dit te negeren omdat we een auto van de andere kant zien komen. Goed gegokt, de bulldozers zijn nog bezig de modder weg te schrapen, maar wij doen alsof onze neus bloedt en rijden gewoon door. We geven de info door aan de Challenge coördinatie in Nederland, zodat zij de andere teams in kunnen lichten. Kennelijk liggen we aan kop, want we hebben nog niets over deze problemen gehoord.

Na 32 km “dirt road” komen we weer de weg op. Ondertussen gaan de check points gewoon door. Overal willen ze een papier met daarop al je gegevens: wanneer je paspoort is afgegeven, kenteken en chassis nummer van de auto, wanneer je binnengekomen bent, waar je heen gaat. Hier waren we op voorbereid; gelukkig hebben we die in 30-voud uitgeprint in Nederland en die blaadjes reiken we telkens uit. Wij denken eigenlijk dat ze gewoon oud papier verzamelen.

Sinds enkele dagen staat alles op de bewegwijzering alleen nog maar in Arabische letters aangegeven. Dat maakt het wel lastig. Gelukkig werkt google maps soms. De omleiding leverde wel een vertraging op van 2 uur, zodat we ook vanavond met veel vertraging weer dik in het donker aan zullen komen. Nog 520 kilometer te gaan. We rijden wel mooi langs de kust. Af en toe een levende kameel of een dooie (die ruiken we eerder dan we hem zien.) Hierna komen we enige honderden kilometers in een erg onaantrekkelijk vlak steenachtig laagland terecht. Kamelen her en der. Uiteindelijk toch nog drie uur in het donker rijden voor we in Dahkla aankomen. De Parel van het zuiden. Morgen als het weer licht wordt, zullen we het zien.

De Volvo geeft rare bromgeluiden, waarvan we denken dat die van de motor-ophanging komen. Om dat zeker te weten zullen we de stalen plaat, die we er in Nederland geschroefd hebben, er weer onderuit moeten halen, dus toch weer sleutelen op de rustdag. (die rustdagen waren hier natuurlijk ook voor bedoeld, maar een dagje aan het strand in de woestijn is ook niet verkeerd)  Ook moeten we morgen verkassen, want we zitten nu in een hotel waar morgen geen plek meer is en samen met alle andere teams is het verzamelen op de camping hier, want vanaf morgen gaan we in konvooi onder begeleiding Mauritanië in. So far de geplande rustdag voor morgen. Nu eerst slapen en morgen weer denken. Want morgen is het D-day.

img_5965 img_5967



15 november, dag rustdag

by Zwinkels

 

We waren afgelopen nacht op een hele mooie, idyllische plek, gerund door twee Franse jongens. Een fantastische plek voor een rustdag, maar helaas moeten wij verder om op tijd het remprobleem opgelost te hebben, zodat we verantwoord  de woestijnroute in Mauritanië kunnen nemen. Gisteravond nog mooi naar de extra grote maan zitten kijken. Denkende aan onze geliefden in Nederland en Frankrijk, die hopelijk hetzelfde deden. Goed geslapen met zijn vieren in het hobbithuisje.

We laten ’s morgens rond 08.30 uur de idyllische camping/ auberge achter ons. Het tankstation wat op 13 kilometer moet liggen is niet te vinden, dus op naar de volgende (nog 139 km) dat redden we wel.

We krijgen van Tijs een sms met tips om rekening te houden met onze “rare” antenne. Dat we de versterker anders opblazen van de 27 mc. Wij dachten hoezo “rare antenne”, dit is gewoon een prima home-made Afrikaanse antenne.

Aangekomen rond 11.00 uur in Guelmim op zoek naar de garages waar ze ons eerder naar verwezen hebben. Kennelijk hebben wij een andere definitie van “een goede garage”, want wij zien alleen maar een paar winkeltjes waar mensen voor de deur in een olieplas tussen oud ijzer liggen te sleutelen aan dingen die ooit auto geweest zijn. Laat staan een garage met een brug. Uiteindelijk toch zo’n mannetje aangesproken en ons remschoen probleem voorgelegd. Hij kan alles fixen zegt ie. Gelukkig hebben we John bij ons om de taalbarriere te slechten. Auto omhoog met een garagekrik. Met de baas mee op zoek naar winkeltjes waar ze remschoenen verkopen (en ruitenwissers en chips en limonade) Ze hebben allerlei remschoenen, behalve voor een Isuzu uit 1989. (Vandaag moeten we de beslissing nemen of we in Mauritanië  de woestijnroute nemen of de kustweg. We zouden graag de woestijn route doen, maar dan moeten we wel vier remmen hebben en geen 3). Uiteindelijk is er een oplossing; we hebben de oude remschoenen achtergelaten bij winkel nummer 2 die er vandaag nieuwe voering op gaat lijmen.

Inmiddels hebben we ook gezien dat de achterste banden door het off road rijden veel harder gesleten zijn dan de voorste, dus alle vier de wielen er af en omgewisseld. En ook een van de ondersteunende rubbers van de Isuzu aan de achterzijde blijkt verdwenen. Dus naar winkel nummer 3 om iets soortgelijks te zoeken, wat na enige aanpassing door de garage hiervoor gebruikt kan worden. (Nou ja garage, dat ding ziet er uit alsof er een olievat ontploft is in de huiskamer. )

Het is inmiddels al half twee en Ton heeft intussen middenin de stad op de achterbank op de primusbrander water gekookt en vier noedel soepjes gemaakt. We staan vlak bij een school en delen wat pennen en schriftjes uit. De kinderen zijn er blij mee. Altijd leuk lachende gezichten te zien. De “nieuwe” remschoenen opgehaald en op de auto gemonteerd, remmen ontlucht, nog even een kruissleutel gekocht voor je weet maar nooit en.. rijden!

Het is 15.00 uur. Door naar Laayoune (en nu dit probleem is opgelost gaan we dus voor de woestijnroute straks in Mauritanië)  Midden op de rotonde in Guelmim komen we 7 auto’s van de Dakar Challenge tegen die tegen het verkeer in rijden! We voegen ons bij de colonne (wel pas wanneer ze niet meer spookrijden), nog 420 km asfalt te gaan vandaag. Na 100 km in Tan Tan slaan de meeste teams af om daar te overnachten. Omdat het toch nog een heel eind is naar de grens van Mauritanië, en zoals blijkt je er gewoon rekening mee moet houden dat je onverwacht vertraging op kan lopen, en we geen enkel risico willen lopen daar te laat aan te komen, besluiten we door te gaan. Dat betekent dat Slabroek-dakar team nog 320 km gaat doen terwijl de nacht valt.

Opvallend is dat we nu een ander land in gaan, de Westelijke Sahara. Het niemandsland wat zowel door Marokko als Spanje geclaimd wordt. Wel het voormalig oorlogsgebied waar nog menig landmijntje ligt. Voorheen werden alle Marokkanen gecheckt en mochten wij doorrijden. Hier is dat andersom. Wij moeten iedere 50 km stoppeen en onze persoonlijke gegevens en auto gegevens invullen: Wie ben je, wat doe je hier, waar ben je de grens overgegaan, waar ga je naartoe en wanneer en waarom? Kortom ze snappen er niets van en zijn achterdochtig. Ze kennen de Challenge niet, maar ontdooien als we zeggen dat we vier broers zijn die een woestijnrit maken.

Het landschap verandert van bergachtig bij Tan Tan naar laagvlakte. We zien de zee in het donker. Er lijkt geen einde aan die weg te komen, maar als we er in het donker aankomen rond 21.00 uur, blijkt dat we nog 4 km de woestijn in moeten. De temperatuur is inmiddels ook ’s avonds aangenaam. We eindigen in een bedoeïenen tent, jagen de kat naar buiten en koken binnen: aardappelpuree (uit een pakje ) met stoofvlees uit blik met sperziebonen en een stuk brood. We desinfecteren de boel met een glas Calvados.! Daarna nog even filosoferen over de auto’s en de voorbereidingen.

Het slechte nieuws over team Moustash bereikt ons. Ze zijn onder het rijden een stuurpen verloren, waardoor ze dus niet meer konden sturen en de macht over het stuur verloren hebben. Gelukkig alleen tegen een vangrail gereden (en niet tegen een tegemoet komende vrachtauto), wel  het rechtervoorwiel afgebroken, maar verder met de schrik vrijgekomen “Your worst nightmare”

Wij liggen inmiddels veilig in ons bedje en weten voor alle wereldproblemen een oplossing (na 2 Calvados)

img_0321-jpg img_0320-jpg

img_5950 img_5953



14 november, op weg naar Icht

by Zwinkels

 

Ton heeft een comfortabele en mooie nacht achter de rug, hij heeft precies zoals dat bedoeld was lekker vanuit zijn bed naar de maan gekeken, een supermaan nog wel. De rest van ons heeft kou geleden of op een leeg luchtbed gelegen. Vanmorgen zagen we dat we gisteren  de antenne van de Isuzu ergens kwijtgeraakt zijn. Olie was nog mooi op niveau, wel de luchtfilters schoon gemaakt en dat was hard nodig. Uitgebreid ontbijt bij Bir nog wa. Vandaag 290 km te gaan naar Icht.

Onderweg horen we af en toe een beetje schurend geluid links achter. Straks maar eens kijken.

De dagen glijden voorbij voor je het weet, maar als we terugkijken lijkt het alsof we al weken van huis zijn. Vandaag een mooie route gereden over een soort van asfalt en door dorpjes waar ze in lange tijd geen auto met een buitenlandse nummerplaat gezien hebben. Erg uitgestrekte vlaktes en hier en daar steekt een kameledaris over.(ik weet nooit wie nou hoeveel bulten heeft.) Onderweg heeft Kees een matrasje gekocht want van een luchtbed hebben ze hier nog nooit gehoord. Natuurlijk heeft Kees hem op straat tussen de voetgangers uitgeprobeerd! Wel veel politie=controles onderweg. Soms willen ze papieren zien, maar meestal zijn de Dakarstickers genoeg.

Onderweg bij een bouwvakker wat staaldraad gekocht van 4 mm en een meter lang, waarvan we een nieuwe antenne gaan maken. We rijden met onze twee auto’s en de andere auto’s zien we ons onderweg passeren of wij passeren hun. We besluiten een stop in de woestijn te maken en wat te drinken. Direct nadat we de weg weer op rijden is er weer dat schurende geluidje.

Uiteindelijk komen we in Icht aan en we zijn van te voren al gewaarschuwd om op de “camping ” niet de tenten van geitenwol te huren, want die kunnen gruwelijk stinken. Dus we kunnen of zelf de tenten weer opzetten of een soort hutje met vier bedden huren.

Bij de Isuzu het linker achterwiel er afgehaald en een van de remschoenen is compleet verdwenen. Aiai . Aan de andere kant  het wiel er ook afgehaald, maar dat ziet er nog prima uit. Dus morgen geen rustdag, maar op zoek naar een mogelijkheid om die rem gerepareerd te krijgen, Dat betekent dat we dan ook niet de tenten gaan opzetten. We eindigen dus in een soort Hobbit huisje van 3×3 meter met in ieder hoek een bedje, wel met een geitenwollen dakje, maar zolang het niet gaat regen hebben we geen last van de stank.

Even nieuwe plannen maken hoe, waar en wanneer we onderdelen voor de Isuzu aan kunnen komen, want Isuzu’s  rijden er hier niet veel. We hebben er welgeteld de afgelopen dagen hooguit 7 gezien. Vanavond zitten we buiten en we worden een beetje opgegeten door de muggen. We hadden al enkele dagen geen internet verbinding en dus geen stukjes en of foto’s door kunnen sturen, dus dat gaan we nu nog even doen voordat we gaan slapen. Ook als we geen internet hebben staan we met de wel satelliet in verbinding met het thuisfront, dus onze “followers” kunnen altijd zien waar we zijn.

img_5916 img_5918 img_5920 img_5912 img_5913img_5917 img_5907 img_5934

 



13 november, zand en stenen

by Zwinkels

 

De avondmaaltijd gisteravond was weer Tajine nog wat. Team moustache die 5 dagen geleden in Malaga, Spanje, waren uitgevallen , hebben hun auto gerepareerd en zijn gisteravond aangesloten. De opties voor morgen 124 km naar Foum Zguid zijn of over de weg ca 2 uur rijden of off piste minimaal 11 uur tussen de keien. We besluiten met alle voors- en tegens (na een halve fles Calvados) voor de lange versie te gaan en zijn vanmorgen na een stevig ontbijt met 10 auto’s vertrokken. Het tijdstip was 09.30 uur nadat we hadden volgetankt. Twee stokbroden gekocht (want dat is waarschijnlijk alles wat we tot vanavond krijgen.)

Direct na de stad dirt road met heel veel rotsen. Stapvoets de eerste uren. Als we stoppen en niet verder kunnen in een onherbergzaam maanlandschap verschijnen er telkens weer kinderen. En we kijken dan naar boven en beneden en hebben geen idee waar die vandaan komen. De Volvo krijgt veel te verduren en raakt, ondanks dat we hem in Nederland al verhoogd hadden, met regelmaat de bodem. De Isuzu daarentegen met zijn 4×4 sjokt overal op zijn dooie akkertje doorheen, sleuven, rivierbeddingen en bergen op en af. Gisteren hebben diverse mensen de auto alsnog laten verhogen.

Onderweg eten we de broden met een blikje vis, een paar slokken drinken en daar gaan we weer. Diverse keren grote stenen uitgegraven en sleuven dichtgegooid. Een soort wegwerkers dus. Onderweg muziekje van de Beatles met “it is a long and lonely road. ” We zijn nog steeds  met 10 auto’s van allerlei pluimage. Omstreeks 15.30 uur besluiten wij, Slabroek-Dakar team, terug naar de asfaltweg te gaan, omdat het anders volgens onze berekening 01.00 uur gaat worden en dan mag er niet eens iets misgaan. Na een uur asfalt komen we aan op een soort camping in Foum Zguid en ineens kwamen daar de andere auto’s ook aan. Die hadden inmiddels ook het rekensommetje gemaakt.

Op de camping vroegen ze 35 euro pp voor een kamertje wat hier echt belachelijk veel is, dus we besluiten te gaan kamperen. Auto’s op een binnenplaatsje met palmbomen, kosten 8 euro. Snel nog voor het donker de tentjes opgezet en de luchtbedjes erin. Dan blijkt dat er een bierblik in de dakkoffer is stuk gegaan, dus alles daarin ruikt als verschraald bier in een cafe. (Daar gaan die alcoholhonden van de douane in Mauritanië straks helemaal gek van worden haha). Campingstoeltjes, primusbrander. Het menu vandaag is: een tomatensoepje ( jaja de balletjes eerlijk verdeeld met die carnivoren) gekookte rijst met goulash en een blik doperwtjes. Alle kampeerders om ons heen zijn jaloers. Het luchtbed van Kees blijkt lek dus in het donker staan we nu met zijn vieren aan een luchtbed, te voelen, kijken en ruiken en dat ziet er best raar uit voor een buitenstaander. Nog even bij de receptie de paspoortgegevens doorgegeven. Die raken helemaal in de war van al die Zwinkelsen met al die katholieke voornamen die allemaal nagenoeg hetzelfde zijn, Antonius, Franciscus, Marius, Johannes en Cornelis en daar dan wat variaties in.

Helaas blijken we vandaag ergens de 27 mc antenne verloren te zijn. Met 7 teams op de camping is best gezellig met een muziekje van ” Lets spend the night together ” op de achtergrond. Ton heeft zijn tentje op het dak van de Isuzu opgezet en dat trekt wel bekijks. Ton zegt dat hij nooit zoveel voorbereidingen heeft getroffen als voor deze nacht op het dak in de buitenlucht. Maanden, nadenken en weken om het te maken, maar hij verheugt zich op zijn super-de-luxe matras in zijn tentje, kijkend naar de sterren. Menigeen maakt zich zorgen (of hoopt stiekem) dat hij met tent en al van het dak af zal komen rollen, maar Ton zelf niet in het minst. “ik ben nog nooit uit mijn bed gerold, dus waarom nu dan wel”

We horen net dat de Suzuki Samoerai permanent is uitgevallen. Kruiskoppeling kapot. ” Another one bites the dust ” van Queen is in deze wel toepasselijk.

img_5797

img_5865 img_5870

img_5879

 

 



12 november, kalmpjes an

by Zwinkels

Ontbeten bij de Auberge la Tradition. Op weg naar Zagora.

Kees heeft een paar bergkristallen gekocht en John kreeg nog een meteoriet aangeboden voor 2000 euro. Die hebben we maar niet gekocht!

Even volgetankt, want gisteren was de brandstof op bij het tankstation. Vandaag nemen we de harde weg om onze auto’s uit te proberen na de veldslag van eergisteren. Drie auto’s zijn weer gelast en een van de andere auto’s krijgt een nieuw motorblok wat ze in 2 dagen hopen in te bouwen.

We blijven zuid-oost afzakken parallel aan de Algerijnse grens en de grens van Mauritanië. ( als je telkens dicht bij de grens bent, ben je dan een borderliner?) De eerste tientallen kilometers zien er uit als grote teer-vlaktes. Onder muziek van de Golden Earing “another 45 miles to go” en ” On the road again” van Canned Heat. (John en Frans hebben wel een beetje dezelfde muzieksmaak.)Er zijn onderweg veel herstelwerkzaamheden gaande in verband met de overstromingen van november 2014. Daar hebben wij geen beeld bij, want het is vooral bergachtig en zand met rotsen. Na een relatief kort ritje waren we dan ook rond 15.00 uur in een hotel met een zwembad met water er in. Gruwelijk koud. Dus we twijfelen nog of we er in springen. John en Kees wagen de sprong in het diepe. De mail blijkt hier te werken dus even wat doorsturen. Zo dadelijk een hapje eten en plannen maken voor morgen.

img_5827 img_5830

 

img_5843 img_5856



Novembre 11 nouvelles de John en francais

by Zwinkels

Enfin des nouvelles du front. Première épreuve de la journée : trouver le clavier azerty sur le ipod de mon frère. Réussi! Retour au début de notre périple. Mes frères étaient parti samedi 5 nov de Amsterdam. Rapidement ils ont rencontrés des problèmes d’embrayage avec le Isuzu. Problème de liquide. Apres mise à niveau ils ont atteint Bazian à 04.00 heure Dimanche 6, non sans grandes difficultés pour passer les vitesses. Ils m’avaient téléphoné en route et j’avais demandé un mécanicien de venir dimanche matin. Il à purgé le système d’embrayage, encore quelques réglages, ampoules et autres détails et c’est partie !!! 12.45

On atteint un petit village un peu après Burgos le soir. Hôtel; bien dormi ,content. Lundi matin, il avait gelé, la Volvo ne voulait pas démarrer. On pensait a un problème d’arrivé de gasoil ou de filtre . Mais il paraissait que la courroie de la pompe de injection de gasoil était défaillant . Quelques vestiges de mes études d’espagnol on refait surface et j’ai réussi à trouver un magasin ou l’ on pouvait commander la pièce; et à expliquer l’urgence de la situation. ( prendre le bateau à Algeciras le lendemain 900 kms) Et avec succès parce que finalement la pièce est arrivé avec juste une heure de retard et à 18.00 h on roulait à nouveau pour arriver a 03.30. Yahoo!!

3 heures de sommeil et voilà le bateau à 07.00. Belle traversée et voilà L’Afrique !! La douane : Extraordinaire !! un chaos et un grand exemple d’inefficacité. Pour nous qui partons vers le Maroc ça n’a pas pris plus d’une heure. Mais les personnes qui voulaient entrer à Ceuta (enclave Espagnole) attendaient min. 5 heures ou ne rentraient pas du tout. Après un arrêt à Tetouan on à atteint un hôtel /camping à Fes.

Le lendemain départ à 08.00 direction Atlas. Pour résumer, nous avons fait une belle ascension vers un col, mais à une heure de distance du col nous avons croisés une équipe qui était devant nous et qui n’a pas osé traverser (trop de neige) Alors nous sommes descendus et nous avons pris la route classique vers Missour. Le soir tajine à hôtel. Bien dormi ,

Et le lendemain (donc jeudi )nous pensons avoir une descente tranquille vers Merzouga. Le carnet de bord n’indiquait pas spécialement des difficultés. Mais ca commençait à être sévère assez rapidement. Une passage à travers un lit de rivière (très abîmé par des pluies diluviennes récentes ) était l’occasion de voir se créer un grand élan de solidarité et la naissance d’un esprit d’équipe entre les occupants des 7 ou 8 voitures de notre petit convoi. Après des restructurations des berges et grace à des plaques de désensablement et des cordes tout le monde a réussi à passer. Après ça , une “piste” (même ce mot là est trop beau) nous attendait. Il a fallu embarquer un berger sur quelques kilomètres pour nous en indiquer une autre encore moins devinable. Ensuite: des kilomètres et des kilométrés à travers un monde de cailloux, à vitesse de marche à pied. 36 kms en 6 heures. Les voitures “ont pris chères “. Et enfin à nouveau une piste et un village échappé au moyen age. Et des ruches et des romarins . Encore plus loin : du goudron, quelle invention! quelle merveille! 70 kms en une seule heure! Et voila c’est déjà la fin. À nouveau une piste qui le deviens de moins en moins pour finir virtuelle. Nous décidons de faire demi tour . On retrouve du goudron et un trajet direction Merzouga. J’appelle en route le auberge /camping et à l’arrivée à 00.20 un repas simple mais honnête nous attend: tajine! ( poulet cette fois ci).

Aujourd’hui vendredi 11 novembre, Erfoud. Journée de repos. Nous avons beaucoup dormi. Certains équipes réparaient ou font réparer leurs voitures sur place. D’autres sont parti pour les faire réparer. Nous aussi font une petite révision. Heureusement il y a la plaque de protection sous la Volvo, elle a bien pris quelques gros coups. Vérification des divers niveaux et remise en tentions des courroies. L’auberge est au milieu des dunes de sable et avec la Isuzu 4×4 et notre beau câble à absorbtion kinetique nous avons déjà secourus quelques infortunés. Le soir tombe (17.45 )et je suis sur la terrasse. Bien reposé et heureux. À travers la fenêtre flotte un parfum de nourriture. Tajine………?

img_5790

.

 

 

 



11 november. rustdag

by Zwinkels

Na de zware tocht van gisteren hebben we heerlijk geslapen. Van 03.00 u tot 09.00 u en John en Ton tot 12.00 uur. Ontbijtje van de Touareg en daarna onderhoud van onszelf, douchen. scheren, tandjes poetsen en wat kleren gewassen. Natuurlijk ook het onderhoud van de auto’s. We zijn niet alleen een stuk van de uitlaat verloren, maar ook het stuur heeft flinke klappen gehad, waardoor het stuur een beetje scheef staat. We zijn erg blij met de beschermplaat die we op de onderzijde aangebracht hebben, want er zitten flinke butsen in het metaal, dus daarmee hebben we voorkomen dat het motorblok geraakt werd.

Verder valt ons 27 mc bakkie soms uit en ook dat moet voor morgen klaar zijn. Eerst maar eens middag-eten maken op de benzine brander. We horen net dat team 1115 ook uitgevallen is en de jongens van de Jeep hebben problemen met de startonderbreker. Als ze hem uitzetten kan hij niet meer aan, dus de motor loopt al 20 uur. Veel teams hebben deze rustdag hard nodig om te sleutelen. Nagenoeg alle lokale garagehouders hebben zich hier verzameld. Wij hebben het er gisteren, gezien de omstandigheden, nog heel goed van af gebracht.

Wij genieten van het zonnetje en de temperatuur, eindelijk palmbomen. Gisteren hebben we trouwens in het kader van noodrantsoenen ontdekt dat mini-marsjes met bifi-worstjes best smaken. We hebben deze week bij het ontbijt uitgerekend dat het ongeveer 42 jaar geleden moet zijn, dat we met zijn vieren met elkaar ontbeten hebben.

Er staan hier trouwens wel heel onduidelijke verkeersborden zie de foto’s. Rond het middaguur hebben we nog een auto losgetrokken uit de duinen en een fotoshoot van onszelf gemaakt.

img_5793 img_5800 img_5808

img_3489

img_5792



10 november. De weg kwijt en weer afzien

by Zwinkels

Rond 08.30 met 7 auto’s in colonne vertrokken. We horen dat het derde team is uitgevallen met koppeling problemen. Ze weten niet of het gerepareerd kan worden.

Al na 10 km werd de extreme route zodanig extreem dat er nauwelijks meer een weg te zien is. Dus stapvoets een aantal uren gereden waarbij er enkele droogstaande rivierbeddingen genomen moesten worden, waarvoor we eerst een op- en afrit moesten graven. Met rijplaten lukte het ons aan de overkant te komen. Daarna bleek er geen sprake meer te zijn van de weg. Onderweg zien we in de woestenij wilde kamelen ( of dromedarissen).We hebben maar zuid-oost aangehouden en na een aantal uren kwamen we weer op de verharde weg.

Nooit gedacht dat je zo blij kon worden om asfalt te zien. Maar helaas na een aantal kilometers duikt er plotseling een gat van 2 meter diep op over de hele breedte van de weg, waardoor de blijdschap slechts van korte duur was. Vervolgens weer dirt road  (lees nauwelijks begaanbare weg) en na een uur is het inmiddels donker en lopen we vast in de bergen. We rijden nog steeds in een colonne van 7 voertuigen en voor ons is er geen doorkomen meer aan behalve voor de quads.

Kees ontdekt dat hij zijn tas in het vorige hotel heeft laten staan. Dus dat wordt morgen terugrijden. Door alle gaten zijn we het achterste stuk van de uitlaat van de Volvo kwijtgeraakt. Haha als we terugrijden, inmiddels in het donker, zien we het tussen alle keien en kuilen liggen, dus die knutselen we er wel weer een keer aan vast, of niet.

Inmiddels zijn we we de grens van Algerije mogelijk erg dicht genaderd en daar zijn we nadrukkelijk voor gewaarschuwd om daar niet te komen. Wij, de Zwinkels, besluiten om te keren. Het is inmiddels stikdonker en we weten wat ons in het donker nog te wachten staat. De andere optie is overnachten, maar gezien de watermassa’s die hier ineens naar beneden kunnen komen bij hevige regenval, is dit geen goed plan. De rest besluit uiteindelijk ook om te keren.

We hebben vandaag nog niet gestopt en niet gegeten. Ook nu zal dat de eerste uren niet aan de orde zijn. Inmiddels is duidelijk dat het Zwitserse team de tas van Kees meegenomen heeft, dus gelukkig deze (helse) trip hoeft morgen niet nog een keer. Af en toe stoppen we om te plassen en te drinken. (Voor de dames iedere keer een uitdaging!). Bij een tankstation gestopt om te tanken en de weg te vragen in het Frans en gelukkig is dit de eerste persoon die we vandaag tegengekomen zijn, die iets anders dan Marokkaans spreekt.

Dus weer op weg in het donker. We zijn erg blij met de 27 mc bakkies, zodat we elkaar kunnen waarschuwen voor gaten in de weg en fietsers en voetgangers zonder licht, scherpe bochten , kamelen en last but not least: als de weg stopt. Inmiddels gebeld naar de “camping” en aangegeven dat we met 6 auto’s pas in de nacht gaan aankomen. Vandaag 18 uur achter elkaar gereden met enkele korte 5 minuten stops. Gelukkig de juiste afslag genomen net voor de Algerijnse grens. We zagen de lichten van de dorpen in Algerije al in de verte. Rond 00.30 uur aangekomen bij Auberge La Tradition in Merzouga. Dit blijkt een mooi authentiek gebouw te zijn, dat gerund wordt door Touaregs (die zelf buiten in hun tenten leven). Het ligt aan de voet van het duinengebied met Algerije.

Zij hebben eten voor ons gemaakt( kip Tajhjine, what else!) en om drie uur in ons bedje.

img_5781

img_5780

img_5746

img_5779-1



9 november. Atlasgebergte, een dicht besneeuwde bergpas en veel kou

by Zwinkels

Nog even een update van gisteravond.

De ‘camping’ van gisteravond bleek een luxe vakantiepark (voor Marokkaanse begrippen) te zijn. Ondanks dat er een restaurantje was, besloten wij zelf te koken. Op onze gasbrander twee blikken soep (volgens Kees was tomaten- en goulashsoep door elkaar een culinair hoogstandje) en daarna spaghetti met gehaktballen en knakworst met saus. Een borrel en plannen gemaakt en op tijd naar bed.

Vanochtend om 07.00 uur liep het wekkertje af. Ontbijtje gemaakt en een 8 tal voertuigen bleven over om vandaag de bergpas route te maken als het niet zou sneeuwen. In colonne, even tanken, boodschappen doen en de bergen in via Bir Tantan en door naar Ribat el Kheir. Via de haarspeldbochten door de bergen naar Tizi bou Zabel. Tussen de besneeuwde bergen door. We zijn opgeklommen naar 1720 meter. Als we denken bij de pas aan te komen, komen de eerste auto’s terug. Ondanks de strak blauwe lucht is de bergpas dichtgesneeuwd en de bergbewoners geven aan dat het geen goed plan is om er toch doorheen te gaan. Wij keren met de meeste voertuigen om en een drietal voertuigen gaan het toch proberen met sneeuwkettingen. We rijden terug naar Ribat el Kheir om een nieuwe route naar Missour te vinden voordat het donker gaat worden. Never a dull moment! Uiteindelijk 130 kilometer terug richting Fez om nu alsnog de normale route te gaan rijden. Dat maakt dat we weer in het donker in Missour aan zullen komen. Het goede nieuws is dat veel mensen zwaaien als ze Dakar stickers op de auto’s in konvooi zien langskomen. We zwaaien vrolijk terug. Het voelt een beetje alsof je Sinterklaas bent.

Bij iedere stop verzorgen we de auto’s zoals een cowboy voor zijn paard zorgt, oftewel we zijn er zuinig op: oliepeil goed?, banden ok? Beetje vloeistof bij de koppeling van de Isuzu. Ruitjes poetsen. Kusje erop. En weer verder. Nog even een noodstop om een schaap te ontwijken en we weten ook weer dat de remmen van de Isuzu in goede conditie zijn. Het wordt alweer donker en koud, dus een korte stop om warme kleding aan te trekken op de hoogvlakte. Zelfs nog even sneeuwballen gegooid.

18.00 uur aankomst in hotel. Erg oosters maar vergane glorie. De verlichting doet het niet en in de kamer is het zo koud dat we de campingbrander aangestoken hebben. !! Een tajine stoofpotje gegeten en daarna de financien van de laatste dagen bijgewerkt. Net als vroeger een soort monopolie met dat nepgeld, verschuiven. Ook nog even geld gepind. Voor John was het de eerste keer in zijn leven dat hij geld uit de muur haalde. Wel ontzettend gelachen en om 22.30 naar bed. Morgen weer vroeg dag.

img_5749

img_5753



dinsdag 8 november De boot gehaald

by Zwinkels

En inderdaad 2,5 uurtjes geslapen en zonder douchen in de auto gesprongen om in konvooi naar de haven te vertrekken. Er waren ongeveer 18 auto’s en twee motoren van de Challenge. De eerste keer dat we echt zagen wie er allemaal meereden. 1 motor met een surfboard en de ander met een gitaar achterop! Een kwartier rijden naar de haven en met zijn allen een gigantische boot op. De temperatuur was inmiddels best lekker. Zo’n 16 graden. De overtocht naar de Spaanse enclave Ceuta in Marokko verliep soepel op de nieuwe boot. 1e kop koffie op de boot gehad. (Eten kan straks misschien) De gids Joachim had vergeten ons team toeristenkaarten te geven die we bij de douane moeten inleveren. De douane is een zootje en zo ingewikkeld dat er allerlei mensen (zwervers en andere mindere bedeelden) moeten helpen om de paperassen in te vullen voor zowel auto als personen En natuurlijk moet overal voor betaald worden. Fooitjes. Dit duurde dan ook ruim 1,5 uur. Het is met hoge hekken beveiligd, zodat de vluchtelingen niet op de enclave kunnen komen. En de politie en douane zijn ook niet de alleraardigste mensen, zeker niet voor de lokalen. Na ruim een uur rijden en we de verkeersborden nog niet konden lezen vonden we een Mac Donalds en ….. daar hebben ze wifi. Dus je snapt waar dit verslag geschreven is. Onze navigatie blijkt aan deze kant van de Middelandse zee maar zeer beperkt te werken. Vervolgens vijf uur door de bergpassen van het Atlas gebergte naar Fez gereden. Een bijzondere ervaring in dit wat achtergebleven gebied en de auto’s van de Dakar challenge zijn wel een bezienswaardigheid voor ze. Door de haarspeldbochten halen we nauwelijks een gemiddelde snelheid van 40 km per uur. Gelukkig reed de auto van team 1102 van de Challenge voor ons uit, zodat we zelf goed op de weg konden letten.

 

img_5653

img_5654

img_5674



Maandag 7 november, opnieuw tegenslag

by Zwinkels

Vandaag wordt een makkie. (Dachten we) Vanmorgen op tijd opgestaan en ontbijten. Dat zag er goed uit. En daarna op pad. Het had gevroren, ijs op de auto. Maar de Volvo startte niet. Startmotor draaide wel maar hij sloeg niet aan. Dus een brandstof probleem dachten we. De dieselfilter ontlucht. Er kwam geen lucht, maar wel water met diesel uit. Nieuw dieselfilter gekocht en koude-start-spray, maar ook hiermee niet opgelost. Naar onze Nederlandse Volvo specialisten gebeld die zeggen dat het de dieselaandrijfriem kan zijn. Zelf het e.e.a losgemaakt en we zien dat er tandjes van de riem afgebroken zijn. Auto naar een garage gesleept. En toen was het siesta!! Dat wil zeggen dat alle winkels en dus ook de garage van twee tot vier uur dicht gaat en daar veranderf geen Challenge iets aan. We moeten toch tot 17.00 uur wachten tot de riem aankomt. Dat betekent dat we op zijn vroegst 18.00 uur weg kunnen. (Als het dan opgelost is) De temperatuur is nog steeds rond het vriespunt en met drie truien een regenjack, muts en handschoenen aan proberen we de blokjes tussen het dak en de imperial van de Isuzu weer op zijn plek te krijgen. Dus om 19.00 uur in Algacira (800 km verder) gaan we niet halen, wat wel belangrijk was i.v.m. de tickets voor de ferry. Dat wordt eerder 03.00 uur vannacht. Het is inmiddels 15.00 uur en we gaan maar vast vooruit eten, zodat we straks klaar  zijn om meteen te kunnen gaan rijden. Er is een ander Challenge team bereid om vast kaartjes voor ons te kopen voor de boot. Wederom ’s avonds en ’s nachts doorgereden door het hooglandschap boven Madrid. Flinke regen – en sneeuwbuien. Een pitstop voor koffie en om 03.30 uur in het appartementje in omgeving Algacira om maximaal 3 uur te kunnen slapen. Tussen 18.30 uur en 03.30 uur ruim 890 kilometer gereden. Overdag lekker gegeten maar ’s avonds en ’s nachts hebben we weer geleefd op gevulde koeken en minimarsjes.

 



Zondag 6 november op weg naar Spanje

by Zwinkels

’s morgens: hoe, wat, waar ben ik en wat doe ik hier? Oh ja we zijn in Frankrijk en op weg naar Gambia. De monteur is er en heeft de koppeling ontlucht. Nieuwe olie erin. De cilinder van de koppeling lekt nog steeds een beetje. Tevens drie gloeibougies en de koplamp van de Volvo vervangen. Hier zijn nu geen onderdelen te krijgen, dus de beslissing om met een auto door te rijden of toch met alletwee moeten we nu nemen. We hebben dus al een tijdje onder de motorkap doorgebracht. We besluiten toch met twee auto’s verder te gaan. Veel opnieuw ingepakt, want nu zit John en zijn bagage erbij. Eerst maar eens tanken en de auto uitproberen. Even contact met het thuisfront. Nu met John is het Slabroekdakarteam compleet, met allevier de broers. Ik kreeg een sms’je waarin gevraagd werd hoe het met de Daltons (wij dus) ging! (Wie is dan Joe en wie is Averell?) We vertrekken om 12.45 vanuit Bazian, uitgezwaaid door Charlotte, Hugo en Nils. De Inread tracker staat aan dus insiders kunnen om de 10 minuten zien waar we zijn. Dat kan ook lastig zijn, want we kregen bij een stop van 20 minuten al direct te horen: wat staan jullie lang stil? Haha! We rijden door de regen de Pyreneeën door en zien de sneeuw op de hellingen. Maar wij hebben geen tijd voor skiën, nee wij willen woestijnzand zien. Door naar Burgos waar wij onderweg een accommodatie geboekt hebben. Rond 19.30 aangekomen op onze slaapplek met een mooi verlichte parkeerplaats, zodat we ons geen zorgen om onze opvallende bolides hoeven te maken. Lekkere douche en als slagerszonen natuurlijk vlees bij het diner, twee maal varkenswangetjes en twee maal gebakken ossenstaart. Op de kamer met zijn vieren een borrel en een lekker muziekje uit de 80 er jaren. Was gezellig en op tijd naar bed want het is morgen weer vroeg dag.

img_5478

img_5480 img_5486 img_5511 img_5512



zaterdag 5 november. Ze Zijn vertrokken

by Zwinkels

En route!

Vertrek om 08.30 van Slabroek. De dag is aangebroken waar we 10 maanden naar toe hebben gewerkt. We hebben redelijk geslapen. Laatste moment nog drinken en proviand voor de eerste dag gemaakt, want vandaag moeten we na 13.00 uur vooral veel kilometers gaan maken. Zo’n 1200 naar John in zuid Frankrijk. En checken of we niets vergeten zijn van die duizend dingen. Lijkt wel of we met 10 man gaan ipv 4. Langs de straat staan diverse buren ons uit te zwaaien. (Trots op hun sticker op de auto, dus toch nog even een fotoshoot. )Paul rijdt met Kees in de Isuzu mee. De km stand van de volvo staat op 420590 kilometer. Eerst naar Amsterdam voor de officiele start. Onderweg de 27 mc bakkies uitgeprobeerd. Rond 10.00 uur in Amsterdam waar we opgewacht werden door een grote regenbui en enkele bekenden. Helaas blijkt de Isuzu koppelingsproblemen te hebben, die in een rap tempo groter worden. Besloten eerst maar eens in te checken de formulieren te ondertekenen en het roadboek in ontvangst te nemen, zodat we nu echt weten welke route we gaan rijden. Na een kop koffie om 11.15 uur vertrokken, waarbij er al na 300 meter geen sprake meer was van een colonne. De koppelingsproblemen werden zo groot dat we niet meer konden schakelen. Via het handboek blijkt dat het iets met de cilinder van de hydraulische koppeling zal zijn en dat er te weinig olie in zit. Gelukkig hadden we koppeling- en remolie bij ons. Na aanvullen ging het beter waarna we de weg vervolgden naar Hazeldonk waar veel mensen stonden te wachten om afscheid te nemen van ons, veel familie ,vrienden en bekenden. Echt gezellig. Onderweg voor de eerste keer in België getankt en een paar broodjes gegeten en een gekookt eitje, voorzien van een smiley. Contact gemaakt met John in Frankrijk met het verzoek of hij zondagmorgen een monteur kan regelen. Voorlopig rijden we met zo min mogelijk schakelen België uit en Frankrijk in. Nog 1015 kilometer te gaan tot John. Om het kort te houden. Drie snelle pittstops om te plassen, eten en tanken. Zo snel Max verstappen is er niets bij. De koppeling blijft lastig vooral in Parijs in de file! 23 kilometer. Een koplamp van de Volvo begeeft het ook. Die vervangen we morgen vroeg wel het is hier in de bergen ook erg mistig.Om 04.00 uur komen we bij John aan in Bazian. Snel een prei-aardappelsoepie er een flinke slok Armagnac en naar bed om 05.00 slapen want om 09.00 uur staat een gepensioneerde monteur op ons te wachten.

img_2827

img_3353

img_3356 img_3373 img_3406

2016-11-05-photo-00000050

 

broertjesonderweg



Donderdag 3 november, De laatste loodjes

by Zwinkels

Afgelopen zaterdag viel er plotseling heel veel op zijn plek en is het vertrouwen in de Volvo weer toegenomen.

Afgelopen dagen zijn de puntjes op de I gezet. Auto’s doorgesmeerd, olie aangevuld en waar nodig ververst en vanaf nu kan er dan toch echt gepakt worden…..dat zal lekker opruimen. Alle mobiele telefoons die we gekregen hebben zijn opgeladen; het kaartmateriaal, voor zover beschikbaar, gedownload. Jerrycans gevuld met brandstof en water, etc, etc…

Morgen nog wat kleine boodschappen als vers fruit, melk, e.d. persoonlijke bagage erin…….en rijden!

Zaterdagochtend rond de klok van 8 uur vertrekken ze vanaf Slabroek. Om vervolgens vanaf Amsterdam in karavaan te vertrekken naar Hazeldonk, grensovergang met België ten zuiden van Breda, waar ze naar verwachting rond half een dan echt definitief uitgezwaaid gaan worden.

image image

 

 



29 oktober

by Team Slabroek

img_553329 oktober.
Het vertrek komt ineens snel dichtbij en er blijkt toch nog meer te doen dan gedacht. Maar zoal je op bijgaande foto’s ziet lijkt het er nu echt op. Je ziet op de foto. Martijn die niet alleen de website verzorgt maar ook nog een mooie finishvlag heeft laten drukken. Ook Rob helpt nog een dagje mee met sleutelen. Veel mensen komen nog even langs om het resultaat te bekijken, maar voor iedereen die dat iet kon, hier de foto.

img_5519

img_5527